باز کنم راز سه مظلومه را .... فاطمه و زینب و معصومه را

فاطمه زن بود ولی نور بود ....جلوه حق بود که مستور بود

آی فرستاده ی ما شاد باش .... شاکر منظومه ی ایجاد باش

ما به تو آیینه عطا کرده ایم .... کوثر تسکینه عطا کرده ایم

کوثر تو مایه تسکین توست ... بعد تو او قائمه ی دین توست

خلق چو پرسند زتو کیست او ... فاش بگو؛ کوثر جاریست او

هر که دم از آل علی میزند ... باده به جام ازلی میزند

جزبه ساقی چو به میخانه زد .... قرعه به نام من دیوانه زد

صبر و بلا را به هم آمیختند ... در عطش ساغر ما ریختند

جرعه اول که زدم سوختم .... آتش و خون از جگر افروختم

سینه من سوخته سینه ایست .... شعله خاکستر آینه ایست

سینه زهرا تب توحید داشت .... کان شرف شیره خورشید داشت

شیر نبود آنچه در این سینه بود .... شربتی از کوثر آینه بود

فاطمه آینه حیدر نماست ..... فاش بگو فاطمه شیر خداست

آینه در آینه تکثیر شد ... آینه خندید و جهانگیر شد

فاطمه خود کیست نمود علی ... کیست علی فاطمه منجلی

فاطمه ای مذهب و آیین من ... آینه روشنی دین من

فاطمه ای سیده کائنات .... چشم دو عالم ز رخت گشته مات

خلق ز وجدت به وجود آمدست ..... بر در مجدت به سجود آمدست

فاطمه ای مادر آزادگی .... ای تو صمیمانه ترین سادگی

فاطمه ای نقش نگین خدا .... آب حیات دل و دین خدا

همسر و همتای علی جز تو نیست .... منشع نور ازلی جز تو نیست

مرغ دلم زمزمه سر میدهد .... ناله یا فاطمه سر میدهد

در نظر همسر دور از پدر .... فاطمه پرپر شد در پشت در

پرپر کردن گل یاس را ... کیست که چرخاند دس داس را

پنجه زینب نتواند هنوز

فاطمه ای بود و نبود علی .... مادر گلهای کبود علی

خداوندا قیامت رفت از یاد ... که پیمان با امامت رفت از یاد

چو امت با امامت قهر کردند .... به مینای ولایت زهر کردند

حسن بی هم دل و بی هم زبان شد .... اسیری همسری نامهربان شد

کا ش می شد هم ره باد صبا .... پر کشم تا آستان مجتبی

گوش بسپارم به آه و ناله اش .... شکوه های داغ چندین ساله اش

شکوه ها از تلخی زخم زبان .... تلخ تر از امت نا مهربان

ساقی امشب ساغر زهری بده .... لطف پنهان در دل قهری بده

عاقبت زخم زبانم می کشد ..... امت نامهربانم می کشد

غربت من عصر عاشورا بود .... در اسیری زینبم تنها بود

این اسیر بند قاف و شین و عین .... گاه می گوید حسن گاهی حسین

می پرد گاهی به گلزار بقیع .... می نشیند پشت دیوار بقیع

می نهد سر بر سر زانوی دین .... اشک ریزان در غم بانوی دین

عرضه می دارد که ای شهر رسول .... در کجا مخفی بود قبر بتول

از تمام نخلها پرسیده ام ... آری اما پاسخی نشنیده ام

با امیر المومنین روحی فداک ..... آسمان را دفن کردی زیر خاک؟

آه را در دل نهان کردی چرا؟ .... ماه را در گل نهان کری چرا؟

یا علی جان تربت زهرا کجاست؟ .... یادگار غربت زهرا کجاست؟

تا ز نورش دیده را روشن کنم .... بر مزارش شعله ها بر تن کنم

آه از آن ساعت که آتش در گرفت .... جام را از ساقی کوثر گرفت

یاد پهلویش نمازم را شکست .... فرصت راز و نیازم را شکست

آه زهرا تا ابد جاری بود ... دست مولا تشنه یاری بود

                   چون علی شد بی کس و بی هم نفس ... گفت یا زینب به فریادم برس

زن عمیقتر می بیند و مرد دورتر ، عالم برای مرد قلبی ست و قلب برای زن عالمی .                             (کرابه)

خیلی ممنونم که زن نشدم ، چون در اینصورت مجبور بودم با مردی ازدواج کنم ؟؟!

زن دانا به مرد الهام میدهد ، زن زیبا مرد را مفتون می سازد ، ولی زن مهربان مرد را تصاحب می کند .

زیان بی وفایی زن ، بیش از زیان بی وفایی مرد است، از این رو قانون پاکدامنی در مورد زن سخت گیر تر است .       (دیوید هیوم)

درجات ترقی یک ملت در حیات اجتماعی منبعث از احترام به زن است .                 (گراتوآر)

اگر زنی در چهل سالگی هنوز جوان است به این دلیل است که شوهرش او را هنوز هم عاشقانه دوست دارد .                       (جرد برنارد شاو)

زن بزرگترین آژانس خبری است ؛ چون دایم دستگاه گیرنده " گوش " و پخش کننده " زبانش " کار می کند.                         ( اچ جی ولز)

روزى خدمت حضرت فاطمه زهرا (س) مشرف شدم، ابتدا آن حضرت بر من سلام كرد و فرمود: پدرم (در زمان حياتش) فرمود: هركس سه روز بر من و تو سلام كند، بهشت براى او خواهد بود.

از حضرتش پرسيدم: آيا اين مطلب مخصوص دوران حيات و زندگى شما و آن حضرت است و يا شامل بعد از فوت شما و ايشان نيز خواهد بود؟

فرمود: هم در زمان زندگى و هم پس از مرگ ما.

واقعا یادش بخیر چقدر زود گذشت .اون موقع دلمون می خواست زود بگذره .الان دوست داریم اون موقع ها بود.

ادامه ی مطلب

.:: ::.

خدایا…
دهانم را بو کن…
ببین، بوی سیب نمیدهد!
من هیچ وقت حوایی نداشتم که برایم سیب بچیند!
میدانی یک آدم بدون حوایش چقدر تنها میشود؟!
میدانی محکوم بودن چقدر سخت است وقتی که گناهی نکرده باشی و حتی سیبی را نبوییده باشی؟!
میدانی حوای بعضی از آدم هایت میگذارند و میروند؟!
میدانی که میروند و جلوی چشم آدم، حوای دیگری میشوند؟! نمیدانی!
تو که حوا نداشته ای هیچ وقت!
ولی اگر میدانی و باور کرده ای خستگی ام را، این آدم را ببر پیش خودت…
خسته ام از زندگی…
دهانم را بو کن…!
ببین بوی سیب نمیدهد…

جان کلام در سخن جانفزای توست/

اشراق اگر به مدرسه نوری فکنده است/

آن نور ، نور شعله‌ای از چشم‌های توست/

دست شفا نجات نبخشد به درد و رنج/

داروی درد عشق به دارالشفای توست/

حاجت به فهم شرح اشارات شیخ نیست/

تا چشم ما به چشم اشارت‌نمای توست/

با عقل سرخ ، هستی و مستی به هم نساخت/

خون جای باده قسمت جام بلای توست/

یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب/

کز هر زبان که می‌شنوم ، ماجرای توست/

“عادل” بگو چگونه دم از عشق می‌زنی/

آنجا که آفتاب برآید نه جای توست/

اثر دکتر غلامعلی حداد عادل در وصف شهید مرتضی مطهری

چرا من هرصبح خودم را

 در آینه تو سبز می بینم

و تو خودت را در آینه من آبی

بیا برویم باورمان را قدم بزنیم

تا شانه های خیابان خیال کنند

جنگل و دریا بهم رسیده اند !؟

هیچ گاه كسي را دوست نداشته باش، چون دوست داشتن اسارت است و اسارت انسان را به جنون مي كشاند هر گاه کسی را دوست داشتي رهايش كن. اگر به سویت باز نگشت بدان كه از اول هم مال تو نبوده است

دلی که از بی کسی غمگین است،

هر کسی را می تواند تحمل کند،

هیچ کس بد نیست.

دلی که در بی اویی مانده است،

برق هر نگاهی جانش را می خراشد.

 چه دشوار شده است دم زدن !

در این جا که هر درختی مرا قامت تفنگی است

و ...

" صدای هر گامی غم !

غم !"

حرف هایی هست برای نگفتن

و ارزش عمیق هرکسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای  نگفتن دارد .

و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی

که باید قلم را بکنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ی بی در و پنجره ای بخزم

و کتابی را  آغاز کنم که نباید نوشت

.

چشم های تو چه غوغایی می کند

چشم های تو راز جهان را با خود دارند

و همچون شبی بی انتها

من تمام شادی ها ،اضطراب ها ،

تمامی خنده ها و گریه های جهان را در آنها می بینم

 من چقدر یاد کودکی می افتم

وقتی به آنها نگاه می کنم

خوشی هایم را ،ترس هایم را ،و غم هایم را در چشم های تو می بینم

تو از کدامین سرزمین تابیدی

که این گوشه تاریک جهان را روشن کردی

و چشمانت فانوس وار شعله ورند

و لبریز از احساس محبت

چشمان تو آفتابند،شبند،چراغند،کدامند؟

و باور کن ،همه آنها هستند

و نمی دانم چیستند

اما نجیب اند و نجابت بشری را ترسیم می کنند